love back

Memorya

Patay na halos lahat ng mga ilaw.

Wala nang uniporme ang mga waiter.

Nakataob na sa mesa ang mga bangko.

Nagbibilang ng kinita ang cashier.

Baka kailangan ko na ring umalis.

Sa kabilang bar siguro siya naghintay.

Madilim na madilim ang daan sa labas.

Siya raw ang magdadala ng flashlight.

Tumayo ako at huminto sa tapat ng pinto.

Multo siguro iyong natatanaw ko sa malayo.

Hindi pa panahon para sumbatan ang mga bituin.

Trahe de bodang nagkawasak-wasak ang mga ulap.

Natutulog na siguro ang mga isda sa dagat.

Pumipikit na ang isang drayber ng trak sa antok.

May humahabi ng villanelle sa isang basement.

Kinakamot ng asong itim ang lupang malambot.

May paslit na nagbibilang ng maryakapra.

Pero wala ito sa eksena. Hindi ko ito maalala.

Lumabong bigla ang paningin ko. Ewan.

Kinusot ko na lang. Baka may makahalata.

Lahat daw tayo ay bahagi ng mga piraso.

Mga mumunting piraso na bahagi ng sanlibutan.

May natira pa yatang mga piraso niya sa akin.

Tumutubo iyon araw-araw. Hindi niya iyon alam.

Tumingala ako sa kalangitan at bumulong ako.

Sa mga anghel, pakisabi sa kanya, naghintay ako dito.

Naghintay ako dito. Naghintay ako. Pakiusap, pakisabi.

Niyuko ko ang aking mga sapatos: alin ba dapat ang iuuna.

Paghakbang ko, nagsimula akong maghiwa-hiwalay.

Tulad ng unti-unting pagkalagas ng mga bahagi ng tuyong dahon.

Sa pagsapit ng hindi mabilang na mga dapithapon.

Una, ang pisngi; pangalawa, ang mga kamay; at ngayon ang memorya.

At bigla ko itong naintindihan. Ako'y alaala lang na kanyang kinapitan.

Ngayon ay sinisimulan na niyang bitiwan. Walang pangamba.

Binuksan na niyang ganap ang kanyang mga palad.

Gusto kong magalit sa kanya. Gusto kong ibuhos ang lahat ng naipon.

Sa loob. Magmanikluhod sa nakakandado nang pinto. Pero huli na.

Natutunaw ang huli kong bakas sa dalayrayan ng liwanag.

At hindi ko alam kung saan ko siya matatagpuan.

One Night Only

Bumukas ang aking mga mata
sa kalatog ng mga kaldero.
Nilingon ko ang huli kong katabi kagabi.
Naroon pa siya. Napangiti ako.
Naaamoy ko pa sa kanyang hininga
ang binalasa naming erbi.
Gusut-gusot ang kumot---
siguro iniukit niya roon ang kanyang lungkot
habang ako'y natutulog.
Maingat ko iyong itinakip
sa hubad niyang balikat.
Gusto ko siyang itali sa aking yakap,
gusto ko siyang ikandado sa aking mga halik;
ideklarang akin siya.
Ngunit ang puso ko ay isa lang sa mga bato
at ang puso niya ay tubig na umaagos
sa sanga-sangang mga ilog ng mundo.
Kininis niya ako pero hindi siya mananatili
para gawin akong diyamante
kahit ipagpilitan ko ang aking sarili
para baguhin ng mga kamay niya.
Nagliyab ang kurtina
sa puluhan ng aking kama
pero hindi niya iyon nakita.
Kaya't lihim ko siyang binulungan
ng "Isinusuko ko sa iyo ang tiwala ko."
baka sakaling dito na siya mananghalian.
Baka sakaling maisip rin niya bago siya umalis
na iwan ako ng kasiguruhan,
kahit pabiro lang, na ako'y kanyang babalikan.

pumapatak na mga butil ng ulan mula sa langit
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

"Without You" ni Charlie Wilson sa compaq disk
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

namamangkang manlalakbay sa ilog ng daigdig
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

tamis ng liwanag at mithi sa paghihimagsik
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

habang ang sanlibutan ay panakaw na umidlip
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

balikat mong sa balikat ko nakahilig
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

ngiti nang iyong nuo'y dapuan ng aking halik
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

buntonghininga mong bendisyon ng bawat saglit
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

talukap mong takipsilim ng bawat mangingibig
nakatitig lang ako sa iyong mga matang nakapikit

Gusto ko sanang tumula ng kaluwalhatian
tulad ng "Natutulog ang planeta—
(habang nakasilid sa kahon ang mga ulap)
kislap ng mga tala'y tila orkestra,
at ang buwan, ang mahiwagang dalagang
ang ngala'y Mayari, ay naglugay ng kanyang buhok
sa kalangitan."

Gusto kong ititik ang lahat ng ito bago
umalpas ang haraya ng kaluluwa
sa pakpak ng mayang dumapo sa aking bumbunan
habang bumubuhos ang ulan;
bago mabura ang aking mga alaala.

Gusto ko sanang tumula ng kaluwalhatian
tulad ng "Sa gitna ng dilim tayo'y nagtatalik
habang ang ilaw sa gasera'y pumipikit-pikit;
apoy na nagniningas ang aking mga halik."

Libre ang mangarap

Tulad ng talinhagang iniluluwal
ng paghihintay sa pagbukang-liwayway/

Libre ang lumipad sa ibabaw ng mga bungo
Umawit ng 'Magtanim ay di biro'
pagkatapos marikisa ng mga bala
ang mga trabahador sa asyenda
at isang reporter sa malayong probinsiya.

Isa na naman itong tulang nalunod sa baha.

Ang kalapati, sabi nila, kailangang ikulong sa bahay nya ng tatlong buwan, para kapag lumipad na sya kasama ng iba pang kalapati ng kapitbahay, pagdating ng hapon sa iyo sya babalik.

Pero bakit ang puso ko, ikinulong ko ng anim na buwan, nang pakawalan ko hindi na bumalik sa akin?